หายไปซะนานเลย
ไม่ว่างเลยให้ตายสิ
แต่ว่างไปเขียนไดทุกวัน ... แหะๆ
ก้อ concept ของไดอารี่มันต้องเขียนทุกวันนี่หน่าเน๊อะ
(เอาตัวรอดไปน้ำขุ่นๆ)
แต่ถึงจะอัพไดทุกวัน แต่บางวันก้อมีแค่
"ตัดเกรด ปวดหัวเว้ยยยย"
5555 ซะงั้น
คนอ่านไดวันนั้นคงจะคิดว่า
ไอ้นี่วันนี้มันเป็นบ้าอะไรของมันวะ
ใครอยากเข้าไปอ่านชีวิตประจำวันของเราก้อเชิญได้ที่
จริงๆ แล้ววันนี้อยากเขียนเรื่องชีวิตของการเป็นอาจารย์
เพราะเหลืออีกสิบวัน เราก้อจะลาออกจากการเป็นอาจารย์แล้วหล่ะ
พูดถึงคำว่า "อาจารย์" หลายๆ คนคงคิดว่า
อาชีพนี้มันสบายเน๊อะ....
วันหยุดที่บริษัทเอกชนไม่หยุด แต่อาจารย์หยุด
ช่วงปิดเทอมก้อไม่ต้องมาทำงาน หยุดตามนักเรียน
ไม่เห็นทำไรมาก...วันๆ เอาแต่พูดๆ อยู่ไม่กี่ชั่วโมง
เวลาว่างเยอะ...ไม่มีสอนแล้วจะไปไหนก้อได้
แต่ก่อนก้อคิดแบบนี้เหมือนกันแหล่ะ แหะๆ
เหตุผลที่ทำให้เรามาเป็นอาจารย์
ก้อเพราะคิดว่า จะได้มีเวลาไปทำ Master Project
แต่พอมาเป็นแล้ว....โอ้...โน่...
การสอนนักศึกษาเทอมแรกๆ ลำบากมาก
เพราะต้องเตรียมเอกสารการสอน
เทอมนึงสอนสองถึงสามวิชา ถ้าโชคดีมากๆ อาจจะได้สอนวิชาเดียว
แต่พอดีเทอมแรกที่มาเป็นอาจารย์โชคไม่ดี สอนสองวิชา
อาทิตย์นึงเฉพาะภาคปกติ สอนตกอยู่ราวๆ สามวัน
เวลาจะกระดิกไปทำ project ไม่มี เพราะต้องเตรียมเอกสารการสอนตลอดเวลา
แถมเข้ามาโชคดีมากกกกก....เพราะได้ไปสอนที่สระบุรี 1 วัน ในสามวันที่ว่า
สอนยังไม่ทันเท่าไร....
อ้าว..ถึงเทศกาลสอบกลางภาค
ต้องออกข้อสอบอีก ออกข้อสอบก้อว่ายากแล้ว
จะออกยังไงให้นักศึกษาทำได้ ไม่ยาก ไม่ง่ายเกินไป
แต่ตอนตรวจดิ...ยากกว่า
จะให้คะแนนมันตรงไหนดีวะ...(ก้อบางคนส่งกระดาษเปล่า)
หลังจากกลางภาค...ได้สอนอีกราวๆ สี่ห้าครั้ง
ก้อต้องออกข้อสอบปลายภาคอีก
หนนี้แหล่ะ...หนัก....เพราะนอกเหนือจากข้อสอบแล้ว
ยังมี Project ที่ให้นักศึกษาทำมาส่ง เพื่อเป็นคะแนนเก็บอีก
ตรวจกันหน้าตั้ง....เพราะมันจะมีกำหนดระยะเวลาในการส่งเกรด
เป็นตัวบังคับให้ต้องตรวจให้เสร็จ ไม่งั้นก้อตัดเกรดไม่ได้
อีตอนตัดเกรดอีก....ทำใจตัดลำบากมาก...
จะตัดตกที่เท่าไหร่ ช่วยดีไม๊...
ถ้าให้เกรดมันง่าย มันก้อเอาไปพูดกันอีกว่า...
"โฮ้ย...เรียนกะจารย์คนนี้ได้เกรดสบาย"
ถ้าตัดเกรดตกเยอะ มันก้อเอาไปพูดอีกว่า...
"อาจารย์...แม่มม....โหดว่ะ"
ซวยทั้งขึ้นทั้งล่อง -_-"
ถึงตรงนี้...ใครที่คิดว่าเป็นอาจารย์แล้วสบาย..คิดซะใหม่นะ
